W leczeniu boreliozy najczęściej wykorzystuje się terapię antybiotykową, choć lekarze nie wynaleźli jeszcze w pełni uniwersalnego i skutecznego w tym przypadku antybiotyku. Niemniej jednak, lekarze diagnozując boreliozę dobierają antybiotyk pod kątem indywidualnego przypadku pacjenta. O skuteczności podjętego leczenia decyduje trafne rozpoznanie kliniczne choroby oraz wywiad przeprowadzony z pacjentem przez lekarza prowadzącego.
W trakcie leczeniu boreliozy stosuje się takie kategorie antybiotyków jak:
- Penicylina – ma działanie bakteriobójcze, wyróżnia się tu amoksycyklinę i penicylinę V. Podawane są one doustnie. Stężenie tego rodzaju antybiotyków w krwi należy stale kontrolować, ponieważ ma ono tendencję do sporych wahań.
- Tetracyklina – do grupy antybiotykowej zaliczana jest m.in. doksycyklina i minocyklina. Jeśli antybiotyki te podane zostaną pacjentowi w zbyt małych dawkach, to będą działały wyłącznie bakteriostatycznie. Małe stężenie leku we krwi staje się przyczyną niepowodzeń w leczeniu boreliozy, na każdym jej etapie. Jednocześnie, wysokie dawki tego rodzaju antybiotyków na ogół są źle tolerowane przez organizm chorego. Doksycyklina może być podawana doustnie lub dożylnie.
- Cefalosporyny – mowa tu o antybiotykach nowej generacji, które opracowano w toku trzeciego etapu badań. Cefalosporyny w swej najnowszej wersji są bardzo skuteczne w walce z boreliozą i nie tylko. Niebezpieczeństwem jest to, że ten typ antybiotyków powoduje pewne skutki uboczne w układzie pokarmowym. Jest też dosyć kosztowny.
Antybiotyki podawane są dożylnie, albo doustnie. O zastosowaniu konkretnej terapii leczniczej decyduje lekarz prowadzący pacjenta.