Borelioza jest to choroba z Lyme i nazywana bywa również Krętkowicą kleszczową, z uwagi na to, że można się nią zarazić poprzez ukąszenie kleszcza. Borelioza zaliczana jest do przewlekłych infekcji bakteryjnej. W przebiegu choroby zaatakowanych może zostać wiele narządów zewnętrznych, a nawet skóra.
Do infekcji może dojść u człowieka w wyniku ukąszenia przez kleszcza z rodzaju Ixodes. Kleszcz jest owadem, który żeruje na ssakach, ptakach i gadach.
Historia boreliozy jest stosunkowo krótka, ponieważ chorobę tą wyodrębniono dopiero w latach 70-tych ubiegłego stulecia. Objawy kliniczne, jakie związane są z zakażeniem boreliozą, zostały opisane już w XIX wieku, dlatego też można przypuszczać, że wówczas choroba ta była dobrze znana. W XIX wieku objawy boreliozy opisano jako skórne rozsiane wykwity rumieniowe, które wraz z rozwojem choroby, prowadzą do zaniku skóry.
Dokładnie w 1922 roku zanotowano oficjalnie przypadek pacjenta, u którego po ukąszeniu kleszcza wystąpił na skórze rumień. Kolejne etapy choroby obejmowały zapalenie korzonków nerwowych i pojawienie się zespołu oponowego. W latach 40-stych ubiegłego wieku opisano zespół neurologiczny, składający się z bólu korzonkowego, zapalenia nerwów czaszkowych lub obwodowych, oraz przewlekłego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Było to nic innego, jak zakażenie boreliozą. Dopiero w 1946 roku zaczęto stosować w przypadku występowania tych objawów leczenie antybiotykowe – penicyliną.
W naszym kraju borelioza zaczęła być diagnozowana w latach 80-tych XX wieku.
Dotychczas nie wynaleziono jeszcze szczepionki przeciwko boreliozie. Można się wyłącznie zaszczepić przeciwko odkleszczowemu zapaleniu mózgu.